Αναγγελία

Δυο μέρες μετά την παρέλαση, η εξέδρα των επισήμων στην κεντρική πλατεία. Η χαλάρωση του Κυριακάτικου απογεύματος κάνει προσπάθειες να την απορροφήσει. Το βραδάκι που έρχεται της μειώνει την λαμπρότητα.  Ένας ξέμπαρκος ξαπλώνει στην άπλα της, εκεί που μόνο κουστουμαρισμένοι στέκονται μόνο όρθιοι, πάνω από το φρέσκο ψηφιδωτό της πάλης του Ηρακλή με τον Αχελώο. Κάνει πραγματικότητα την φράση «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά». Ποια δόξα κυνηγήσαμε τελικά, του κουστουμιού ή του πολύχρωμου απογεύματος;  Ή του αράγματος πάνω σε τιμητικές θέσεις, σκεπασμένες με εθνικά γαλανόλευκα χρώματα του δημοσίου; Ποια δύση μας απορροφάει;

Αναγγελία

Δίπλα σε έναν ψήστη ένας σκύλος βασανίζεται από τον σεβασμό και την υπακοή. Τα σουβλάκια κι οι μεζέδες μοσχοβολάνε και αυτός πρέπει να μείνει ταπεινός, υπάκουος, πειθαρχημένος, σαν χριστιανός. Ο ψήστης απομακρύνεται για να δει το μαγαζί, ο θεός του κοιτάει αλλού, τα σουβλάκια είναι εκτεθειμένα. Αλλά αυτός κάθεται στην θέση του, περιμένοντας την ανταμοιβή του. Ήταν αδέσποτος, πεινασμένος, τώρα ζει καλά, λέει. Έχει χωρίσει τους περαστικούς σ’ αυτούς που τον προσπερνάνε και σ’ αυτούς που τον κοιτάνε. Αυτούς τους πλησιάζει καμιά φορά και τους κοιτάει με παιδική απορία, σαν να θέλει κάτι. Ίσως το προσωπικό του όφελος να του έγινε μόνιμη ιδέα.  

Αττική περιφέρεια

Αναγγελία

Την Καθαρά Δευτέρα, που η πόλη γνώριζε το πάρκο μέσα από ταραμάδες και δωρεάν τις ακριβές λαγάνες, εμφανίστηκε ένας ζωγράφος «στο συντριβάνι», στην πλατεία Παναγοπούλου και ζωγράφιζε απέναντι, το αναπαλαιωμένο κτήριο της ΔΕΗ, με τον πήλινο Απόλλωνα και την Αθηνά, αυτές τις δυο καφετί πινελιές από λαϊκή ζωγραφιά μέσα στην μίνι αρχοντιά του. Με ομπρέλα να μην τον ενοχλεί η ανάλαφρη βροχή. Υπάρχει λοιπόν Αγρίνιο που μπορεί να κρατήσει το μάτι μας. Υπάρχει το κανονικό όχι αυτό που φανταζόμαστε μέσα στην Ηλία Ηλιού. Με μικροκαμωμένα παλιά στοιχεία, β’ διαλογής, χωριάτικο, βροχερό γκρι, αλλά υπάρχει. Κι αφού οι σύγχρονοι δεν το κάναμε καλύτερο, ας μη μιλάμε.

"Αυτοχθόνια" Αναγγελίας

Αναγγελία

Χαμοκέλα κοντά στην Χαριλάου Τρικούπη. Δίπλα της βλέπεις τη στέγη στο ύψος του ανθρώπου. «Χαμηλό κελί», ένα πέτρινο φόρεμα στο ύψος του εδάφους σαν ακίνητο κέλυφος. Πώς να μη φαίνονταν ο ουρανός μεγάλος αφού του άφηνε τόσο χώρο. Γύρω -  γύρω οι πολυκατοικίες μιλάνε για μια άλλη γενιά και ένα άλλο βλέμμα. Όμως και τα δύο είδη  λαϊκών σπιτιών διαπνέουν μια προχειρότητα, μια διάθεση του ανθρώπου να βολευτεί όπως τον ξεκουράζει. Και την σκούπα θα αφήσει σε ένα πίσω μπαλκόνι, και την τέντα σάπια, κι η χαμοκέλα όλο στραβές ευθείες, όλο ατέλειες εδώ κι εκεί, σαν ζωή που δεν προλαβαίνει και δεν την νοιάζει να τα κάνει όλα σωστά.

Παραμυθόκηπος

Σειρά παραμυθιών του Παντελή Φλωρόπουλου.

Αναγγελία

Τσικνοπέμπτη στην Σταϊκου. Οι έμποροι έψησαν και μοίρασαν σουβλάκια στους περαστικούς. Εκδηλώσεις τόνωσης της τοπικής αγοράς μάλλον με το σκεπτικό ότι ο χορτάτος ψωνίζει μετά στα μαγαζιά. Ας είναι. Εκδηλώσεις συνάντησης με τον διπλανό που θα τον βλέπουμε σαν πεινασμένο, τζαμπατζή βλάχο, μάλλον με το σκεπτικό ότι αν φάμε όλοι απ’ το ίδιο ίσως να μας φέρει πιο κοντά, σαν τον χρυσό σε παλιό διαφημιστικό σποτ. Ας είναι. Εκδηλώσεις αντί για καρναβάλι. Με το σκεπτικό ότι ακούμε λίγα βραζιλιάνικα για το καλό, (και δεν γκρινιάζει κι εκκλησία) άσχετα αν το ελληνοπρεπές σουβλάκι το έχουμε συνδυάσει με το κλαρίνο. Ας είναι, και του χρόνου.