Παπανίκος Χ.

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011

Αναγγελία

Χαμοκέλα κοντά στην Χαριλάου Τρικούπη. Δίπλα της βλέπεις τη στέγη στο ύψος του ανθρώπου. «Χαμηλό κελί», ένα πέτρινο φόρεμα στο ύψος του εδάφους σαν ακίνητο κέλυφος. Πώς να μη φαίνονταν ο ουρανός μεγάλος αφού του άφηνε τόσο χώρο. Γύρω - γύρω οι πολυκατοικίες μιλάνε για μια άλλη γενιά και ένα άλλο βλέμμα. Όμως και τα δύο είδη λαϊκών σπιτιών διαπνέουν μια προχειρότητα, μια διάθεση του ανθρώπου να βολευτεί όπως τον ξεκουράζει. Και την σκούπα θα αφήσει σε ένα πίσω μπαλκόνι, και την τέντα σάπια, κι η χαμοκέλα όλο στραβές ευθείες, όλο ατέλειες εδώ κι εκεί, σαν ζωή που δεν προλαβαίνει και δεν την νοιάζει να τα κάνει όλα σωστά.

Παραμυθόκηπος

Σειρά παραμυθιών του Παντελή Φλωρόπουλου.

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Αναγγελία

Τσικνοπέμπτη στην Σταϊκου. Οι έμποροι έψησαν και μοίρασαν σουβλάκια στους περαστικούς. Εκδηλώσεις τόνωσης της τοπικής αγοράς μάλλον με το σκεπτικό ότι ο χορτάτος ψωνίζει μετά στα μαγαζιά. Ας είναι. Εκδηλώσεις συνάντησης με τον διπλανό που θα τον βλέπουμε σαν πεινασμένο, τζαμπατζή βλάχο, μάλλον με το σκεπτικό ότι αν φάμε όλοι απ’ το ίδιο ίσως να μας φέρει πιο κοντά, σαν τον χρυσό σε παλιό διαφημιστικό σποτ. Ας είναι. Εκδηλώσεις αντί για καρναβάλι. Με το σκεπτικό ότι ακούμε λίγα βραζιλιάνικα για το καλό, (και δεν γκρινιάζει κι εκκλησία) άσχετα αν το ελληνοπρεπές σουβλάκι το έχουμε συνδυάσει με το κλαρίνο. Ας είναι, και του χρόνου.

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

Αναγγελία εξώφυλλο

Ένα μεσημέρι σταμάτησαν στην πλατεία Αγίου Κωνσταντίνου δύο νεαροί κι είχαν κιθάρα. Ο ένας ήξερε καλύτερα κι άρχισε να τραγουδάει. Το τραγούδι με τους στίχους βάλθηκε να σκορπάει αλήθεια σε μια συμβατική ώρα, σε μια καθορισμένη κοινωνία, σαν παιδί που δεν μπορείς να το σταματήσεις να φωνάζει μέσα σε εκκλησία. «Βλέπω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω, σα βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου» έλεγε και σίγουρα όλο και σε κάποιον θα θύμιζε κάτι. Την αμηχανία έσπασε ένας ταξιτζής με τον τρόπο που ήξερε: «Τι έχουμι ‘δώ, παν’γκύρ;».

Όταν είχαν πρωτοστήσει σπιτικά οι πρόσφυγες στην περιοχή, στα σπίτια οι νοικοκυρές φώναζαν δυνατά τραγούδια…

Αναγγελία

Γελοιορραφίες

"Κούρεμα"

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Yellow power

Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011

Αναγγελία

Πολυκατοικίες, μάντρες με ανθρώπινα οικοδομικά υλικά. Άλλες φρέσκιες, αντανακλούν το φως. Άλλες μπαγιάτικες, άβαφες, τις φέρνει η διαρκής βροχή κι η ζέστα του τόπου στα μέτρα της, τις μαυρίζει, τους χαλάει τις τέντες σαν ρούχα του φτωχού. Σ’ ένα μπαλκόνι ένας ενήλικας κράταγε ένα μωρό και φορούσε μια μάσκα για να μην το μολύνει με κάποιο μικρόβιο. Το μικρό κοίταγε γύρω τον κόσμο, με τα μικρά του παντελονάκια, το μικρό του μπουφανάκι, με την αυτοπεποίθηση της αγκαλιάς, ένα δειγματάκι διαφημιστικό του αύριο. Προστατευμένο απ’ το μικρόβιο της αναπνοής, μολύνονταν από τα μάτια που ρουφούσαν το τσιμεντένιο περιβάλλον και το συνήθιζαν.